In Solar Arms

Estis malfaliĉan tagon por vi.

En la vespero, vi revenas al la kastelon en Kanterloto, lamante tre iomete. La oranĝa lumo de la suno intensas ĉi tie supre – verŝajne estas la maniero, ke Celestio ŝatas ĝin.

La fakto estas, vi estas la solan homon en la planedo Gaio. Kaj sekve, la loĝantoj de Ekvestrio, la nacio de homa poneoj kaj magia, ne kutimas vidi homon. Fakte, ili malamas ĝin.

Eĉ en la justa ĉefurbo de Kanterloto, vi rutine ĵetatas insultojn – kaj kelkfoje pli fizikaj aĵoj estas ĵetata al vin. Ĉefe estas el la poneojn de mondumo, sed estas bonan malmulton, kiu amas nenion pli ol difuzi kio ajn, ke ĉagrenas ilin, al vin, la homo – vi estas tolerata, sed tio ne intencas, ke estas civila.

Sed nun vi bezonas reveni al al kastelon. Ĉar vi estas la solan humon, vi unikas, kaj do la du regnestroj de la nacio decidas permesi vin, loĝi kun ilin. Dum vi vojaĝas trans la kortegon, vi sentas unu aŭ du de la gardoj okulumi vin, post daŭrigas siajn stoikajn postentojn, kio vi rigardas en ilian direkton.

Ignorante tion, vi vojaĝas al la manĝoĉambron de la du reĝidionoj. Vi scias la horaro de Celestio sufiĉe bone scii, ke ŝi ne estos en tien ĝuste nun, kaj Luno preparas por siajn ĉiunoktajn reĝajn devojn. Vi havas la ĉambron al vi mem.

Vi malforte ridetas al vi mem – sentas kiel kuirejon kaj matenmanĝoĉambron anstataŭ granda manĝejo. Vi vidas kafaparaton, duonplena kaj ankoraŭ varma. Verŝante sian iun, kaj trinkante, dum vi apogas kontraŭ la kuriejstablon, vi sentas malmulte pli bonan – estis malfaliĉan tagon por vi, kaj vi bezonas minimume kafo, antaŭ vi faras ĝin denove morgaŭ. Kaj oni povas paroli, kio ili ŝatas pri Ekvestrion, sed ili certe scias sian kafon, vi pensas al sin.

Subite, vi aŭdas trankvilan paŝon al via maldekstra. Vi rigardas, kaj vidas nenion.

Tiam vi palpi molan paron de manoj en viajn ŝultrojn, kaj detenas. Mola, afabla ektremo fluas tra vian korpon, dum vi milde metas vian manon on unu de la manoj en viajn ŝultrojn.

“Mia kara humo... ĉu vi fartas bone?” venas la trankvilan, zorgantan voĉon de la suna reĝidino, ŝiaj alabastraj manoj laŭirante malsupre plue dum ŝi malrapide tiras vin en supraĵan brakumon. Celestio ĉiam zorgi pri vin ekde tiam vi venis, kaj ŝi evidente estas la plej zorgeman ulon ke vi renkontis kiam vi venis. Luno estis agrabla al vin ankaŭ, certe, kaj kiel estis la du alta alikornulojn, kaj kiel estis la kvin plej korligitajn amikojn de Krepuska.

Sed vi suspiras kaj mencias, ke ne, vi ne estas tre bone. Vi prilaboras priskribi, kio okazis ĉi-tago, kiam vi foris – kaj kvankam vi ne povas vidi vizaĝon de Celestio, vi povas palpi, ke ŝi estas malvieta kaj koncerna pri vin.
“Mi komprenas...” ŝi diras.

Ŝi delikate turnas vin por ke vi vidas ŝin, kaj ŝi vidas malsupre en vian visaĝon. Ŝia vizaĝo hipnotigas – ŝia dolĉaj, nigra-kovataj rozkoloraj okuloj, alabastra haŭto, dolĉa buŝumo kaj lipoj ĉiuj servas krei vizaĝon, ke vi vidus en eterne. Ŝia kolhararo falas malsupren ŝian deksteran ŝultro kaj fluas al ŝian deksteron – vi cerne ne komprenas, kiom kolhararoj de ŝi kaj Luno funkcias, kaj ŝajnas, nek ili.

Sed kio ricevas vian atenton estas ŝiajn gigantajn mamojn, ĉar ŝi surportas malaltan-tranĉon, milde malkaŝan robon. Ĉar ŝi estas miriga sep futoj kaj kvin coloj granda, via kapo preskaŭ lokas kun ŝan nivelon de ŝiaj mamoj. Ŝia taso-grandeco, kiu ŝi diris antaŭe, estas ion tiel 35KK, kiu estus terure malfirma kaj potenciale korpo-degrada en homan inon, sed en Celestio, ŝiaj mamoj estas mirinde agada, firma sed mola kaj agita – ili aperis proporcia, ankoraŭ, ĉar ŝi estas tiel granda, sed ili, malgraŭe, nepre estas multe pli granda ol vian kapon.

Tio, certe, estas pro ŝian ponean fizilogion – en kio brustaj muskoloj estas pli forta, kaj kiel estas la spino – trajto, ke ŝi dividas kin ĉiuj ĉevalinoj, kio supozeble estas, kial estas tiom da granda-mama ĉevalinoj en ĉi lando.

Celestio vidas malsupren al vin por momenton, ŝiaj manoj laŭirante supre al vian okcipiton kaj malsupre vian dekstran ŝultron. Ŝiaj flugiloj sternas ankaŭ – mola, granda, sed forta alabastra-plumaj flugiloj, streĉante al ĉirkaŭ ses metroj en longo.
“Mi precize scias, kio vi bezonas, mia humo,” ŝi fine diras.

Antaŭ vi povas dubi, kio ŝi faros, Celestio delikate tiras vin antaŭa en korligitan, komfortan brakumon – precipe komforta, ĉar via kapo nun estas inter ŝiajn nekredeblajn mamojn. Ili modli ĉirkaŭ vin, kaj nun, via vizio estas nur puran, molan, mamojn. Vi palpas ŝiajn brakojn, dum ili volvas vian dorson, nek ŝiaj flugiloj, tenante vin tie. Vi povas senti, ke Celestio ridetas, iel, kaj vi ne povas halti sin, el metante viajn brakojn ĉirkaŭ ŝia tailo etete, kaj senteme brakumas al ŝin, via nazo tuŝante ŝian bruston mem.

Vi aŭdas al ŝian trankvilan spiradon kaj malrapida, forta pulson por tuta minuto, antaŭ ŝi delikate eltiras, foriri via kapo palpante milde malvarma, kaj vi volante pli.

“Mi pensas, kara mia, ke vi devas dormi kun min ĉi-nokte. Mi flegos la vundojn,” ŝi diras, ridetante, dum ŝi delikate, malrapide frotas manon trans unu de la pli abismaj grataĵoj en via brako, dum ŝi daŭre ĉirkaŭbrakas vin.

Vi kapjesas, kaj vi vidas kornon de Celestio ardas ora kun ŝian magion.

Subite, vi kaj ŝi estas en ŝian dormoĉambron. La ĉambro estas granda kaj varma, kun grandaj fenestroj, pentraĵo tie kaj tie, ora kaĝo (intencita por dombesto-fenikso de Celestio, kiu momente estas tie kaj dormata, lia beko refaldinta sur lian flugilon), interalie, sed la plejparto de ĉiuj, la granda cirkla lito, kun ruĝaj littukoj kaj veluro, kaj granda alkuro de kusenoj ĉe unu fino.

Celestio ridetas kaj ellasas vin de la brakumon. “Mi petas, ja sentu libera malvesti... mi promesas, ke mi ne spektos, se ĝi estas kio vi anksias pri,” ŝi diras mokaĵe. Ŝi fermas kaj fermiĝas la pordon malantaŭ vin kun magio, dum ŝi malrapidiras malantaŭ vestegon. Vi vidas ŝian silueton trans ĝin, dum vi delikate dementas vian ĉemizon kaj pantalonon, senvestigante al vian subveston.

Vi prove sitiĝas en la eĝo de la ruĝa, velura lito, kaj vi permesas sin ekvidon en direkto de Celestio. Vi povas vidi ŝian silueton – ŝi nudas, kaj surmetas ion. Vi certe ne povas vidi, kio ĝi estas trans la kurteno, sed vi supozas, ke estas ekscitveston.

Ŝi elvenas, portante oran kaj arĝentan ekscitveston, inklusive ĝartero kaj ŝtrumpoj. La kreaĵo sajnas farita de ajnan silkon – sed ne gravas al vi. Ŝiaj mamoj puŝis supren en grandan, alabastran, skuan delkotaĵon, ŝiaj bonformitaj koksoj kaj maĵoraj flankoj agrable montrinte per la ĝarteron kaj kalsonon. Vi ne povas rezisti vangruĝante iom – vi neniam vidis Celestion, portante tiel malmulta antaŭ – kaj vi neniam pensis, ke vi vidos ŝin, sen la ikonan tiaron.

Celestio varme ridetas al vin, kaj kuŝas en la liton. Ŝia maldetra flugilo diluas, forta kaj kareseme-pluma, en la liton, kaj ŝi vidas al vin, tiam signodonas vin veni.

Vi sentas tre sinĝena, dum vi suprenrampas al Celestio – vi ne scias precize kial, ĉar la sola aĵo, ke spektas la du de vin, estas la fenikson.
Sed viaj zorgoj malaperas, kiam delikata paro de brakoj kaj dolĉaj flugiloj, volvante vin kaj tirante vin antaŭe. Vi rapide ekkonscias, ke via kapo ankoraŭfoje estas inter la masegajn kusanajn mamojn, kaj vi, senintence, kviete, kaj nun dampe, aŭdigas.

Celestio subridas, dum ŝi tiras vin pli korligita, suspirante, dum vi fore kuŝiĝetas en ŝian delkotaĵon. Evidente, ŝi grande ĝuas. Vi sentas multe pli bona, kaj do vi prove metas brakon ĉirkaŭ ŝia tailo – kaj via mano akomodiĝas en unu de ŝiajn molajn, ŝanĝeblajn flankojn.
Vi povas palpi Celestion, dum ŝi delikate karesas vian kapon, kaj ŝi ŝanĝas vian pozicion, nun ekkuŝante en ŝian flankon. Via kapo nun ripozas en ŝian maldrekstran mamon, kaj ĝi estas la plej molan, komfortan kusenon, ke vi povas pensi de. Vi suspiras, kaj vi trankvile demandas, kial Celestio faras ĝin – ĉu ŝi havas pli bonajn aĵojn, fari?

Celestio respondas per brakumante vin pli korligita, tirante vian kapon eĉ pli for a inter ŝiajn mamojn. “Pli bonajn aĵojn, fari..? Vi bezonas min ĝuste nun,” ŝi suspiras. “Kaj sciu... vi bezonas resanigon.” Celestio metas post ŝian dorson, kaj malfiksas ŝian mamzonon, liberante ŝiajn mamojn.
Ŝi tenere levas vin kaj malrapide kisas vin en la lipojn. Vi ne scias, kiom vi reagas, kaj simple kviete spiregas – sed Celestio havas ideon por vi. Celestio movas en la liton, kaj ŝiaj manoj kaj flugiloj malrapide gvidas vin malsupren al ŝia rapide-erektiĝa, rozkolora cico.
Antaŭ vi povas dubi ŝiajn motivojn, vi palpas ŝin, dum ŝi komencas karesi vian okcipition ree, kaj malrapide, ŝi gvidas vin al ŝian cicon, kio balaas kure viajn lipojn kaj, surprize, likas guteton de lakto en via lango.

Vi ne preparas por ĝian guston. Kiel vanilo – varma kaj krema, antaŭe, kiel freŝa... ja, lakto. Celestio ete gemas, dum vi unufoje suĉas, spruco de ĉiela lakto elgutante. Via buŝo estas premita kontra ŝian larĝan areolon kaj molan, gigantan mamon, dum vi komencas suĉi – tre baldaŭ via buŝo estas plenigita kun (kio vi supozas) orkola-blankan, kreman, vanilo-gustan lakton, kaj vi baldaŭ devas gluti. Vi sentas pli malsata ju pli vi pensas pli pri la temon.

Celestio havas feblan ruĝiĝon en ŝia vizaĝo, kaj lulas vian kapon, faldante ŝiajn flugilojn ĉirkaŭ vin pli firme. Ŝi elterigas la ruĝan veluran peplomon sur la du de vi, kaj antaŭ vi komencas dormi – relative komforta, kun la mamlakto, la varmo, la dolĉa karesiĝo kaj la patrina Celestio kaj tiel plu – vi palpas viajn vundojn, dum ili komencas kuraci sin, pli rapide komparis kun vian kultiman rapidon. Ĉiuj sen ajna skabioj formante, via haŭto ankoraŭfoje sigelas sin, grataĵoj estas fiksa, kaj kontuzoj paliĝas. Vi moviĝas vian kruron supren, kroĉas ĉirkaŭ larĝajn, patrinajn koksojn de Celestio, kaj vi tenas al ŝin, ankoraŭ suĉante.

“Dormu nun, eta unuo~” Celestio suspiras kun plezuro, antaŭ vi falas al profundan, agrablan dormeton...