It’s been a rough day for you.
In the evening, you come back to the castle in Canterlot, limping very slightly. The orange light from the sun is intense up here -- it’s probably the way Celestia likes it.
You see, you are the one and only human on the planet Gaia. And as such, the inhabitants of Equestria, the nation of humanoid ponies and magic, are not used to seeing a human. In fact, they dislike it.
Even in the fair capital city of Canterlot, you are routinely thrown insults -- and sometimes more physical things are thrown at you. It’s mainly from the ponies of high society, but there are a good few who love nothing more than to take whatever it is that’s plaguing them out on you, the human -- you are tolerated overall, but that doesn't mean it’s civil.
Now, though, you need to get back to the castle. As the only human, you’re one-of-a-kind, and so the co-rulers of the nation opted to let you stay with them. As you make your way across the courtyard, you sense one or two of the guards staring at you, then immediately go back to their stoic posts when you look in their direction.
Ignoring that, you make your way to the princess’ dining room. You know Celestia’s schedule well enough to know that she won’t be in here right now, and Luna is preparing for her nightly royal duties. You have the room to yourself.
You smile weakly to yourself -- it feels rather like a kitchen and a breakfast room rather than a grand dining hall. You spot a coffee pot, half-full and still warm. Pouring yourself some and taking a sip as you lean against said worktop, you feel a little better -- it’s been a rough day, and you need at least coffee before you go through it again tomorrow. And one can say what they like about Equestria, but they sure know their coffee, you think to yourself.
Suddenly, you hear a soft footfall to your left. You look, and see nobody.
You then feel a soft pair of hands on your shoulders, and pause. A warm, gentle shiver runs through your body as you gently place your hand on one of the ones on your shoulders.
“My dear human... are you all right?” comes the soft, caring voice of the solar princess, her alabaster hands trailing down further as she slowly pulls you into a shallow embrace. Celestia has always been caring about you since you arrived, and was easily the most caring individual you met since you came. Luna was nice to you as well, by all means, and so were the two other alicorns, as well as Twilight’s five close friends.
However, you breathe a sigh and mention that no, you’re not all that fine. You go on to describe what happened today when you were out -- and although you can’t see Celestia’s face, you can detect that she’s worried and concerned about you.
“I see…” she says.
She gently turns you around to face her, and looks down upon your face. Her own is mesmerizing -- her gentle, black-lined pink eyes, alabaster skin, gentle muzzle and lips all serve to create a face you could look into forever. Her mane tumbles down her right shoulder and flows to her right -- you never really understood just how her and Luna’s manes and tails work, and it seemed that nor do they.
But what grabs your attention is her massive breasts, since she’s wearing a low-cut, rather revealing dress. Since she’s a whopping 8 feet and 5 inches tall, your head is roughly situated at her breast level. Her cup size, as she’s mentioned before, is something upwards of 35KK, which would be terribly saggy and potentially body-ruining on a human female, but on Celestia, her breasts are wonderfully perky, firm yet soft and jiggly -- they look proportional, too, since she’s so tall; but they are, nonetheless, definitely much bigger than your head.
That, of course, comes from her pony physiology -- wherein chest muscles are much stronger, as is the spine -- a trait she shares with all mares, which is presumably why there are so many busty mares in this land.
Celestia looks down at you for a few seconds, her hands trailing up to the back of your head and down right shoulder. Her wings spread out too -- soft, large yet powerful alabaster-feathered wings stretching to about 6 metres in wingspan.
“I know just what you need, my human,” she finally says.
Before you can question what she’s about to do, Celestia gently pulls you forward into a close, comfortable hug -- especially comfortable since your head is now lodged between her incredible breasts. They squish around you, and so your vision is now taken up by pure, soft boobs. You feel her arms wrap around your back, as do her wings, holding you there. You can tell that Celestia’s smiling, somehow, and you can’t help yourself from putting your own arms around her waist a little way and snuggling up to her, your nose touching her chest itself.
You listen to her soft breathing and slow, powerful heartbeat for a full minute before she gently pulls away, leaving your head feeling rather cold and you wanting more.
“I think, my dear, that you need to sleep with me tonight. I’ll take care of those injuries,” she says, smiling as she softly, slowly runs a hand across one of the deeper grazes on your arm as she still embraces you.
You nod, and you see Celestia’s horn glow gold with her magic.
Suddenly, you and her are in her chambers. The room is grand and warm, with large windows,
a painting here and there, a golden birdcage (meant for Celestia’s pet phoenix, who is currently there and asleep, his beak tucked under his wing) among other things, but most of all, the huge, circular bed, red-sheeted and covered with velvet, a great multitude of pillows at one end.
Celestia smiles and lets you out of the hug. “Please, do feel free to undress… I promise I won’t watch, if that’s what you’re concerned about,” she says teasingly. She closes and locks the door behind you with magic as she saunters behind a changing screen. You see her silhouette through it as you gingerly remove your shirt and jeans, stripping down to your underwear.
You tentatively sit down on the edge of the red, velvet-sheeted bed, and allow yourself a peek in Celestia’s direction. You can see her silhouette -- she’s undressed, and putting something on. You can’t really make it out through the changing screen, but you assume it’s lingerie.
She comes out from behind it wearing gold and silver lingerie, complete with a garterbelt and stockings. The ensemble seems to be made of silk of some kind -- but that doesn’t really matter to you. Her breasts are pushed up into huge, alabaster, jiggly cleavage, her curvy hips and substantial flanks displayed nicely by that garterbelt and panties. You can’t help but blush a little -- you’ve never seen Celestia wearing so little before -- and you never thought you’d see her without that iconic tiara.
Celestia smiles warmly to you and reclines on the bed. Her left wing stretches out, strong, powerful and softly-feathered, onto the bed, and she looks to you, then beckons you over.
You feel rather self-conscious as you clamber across towards Celestia -- you don’t know why exactly, since the only thing watching the two of you is that phoenix.
However, your worries are quickly put to rest by a gentle pair of arms and soft wings wrapping around you and pulling you closer. You quickly find your head in between those massive pillowy breasts once again, and you unintentionally let out a quiet, surprised and now muffled sound.
Celestia chuckles as she pulls you closer to her, letting out a relaxed sigh as you are nestled further into her cleavage. Evidently, she immensely enjoys it. You feel a lot more at ease, and so you tentatively put your arm around her waist -- and your hand comes to rest on one of her soft, squishy flanks.
You can feel Celestia sofly stroking your head, and she shifts her position, now lying on her side. Your head is now resting on her left breast, and it serves well as the softest, most comfortable pillow you can think of. A sigh comes to your lips, and you quietly enquire as to why Celestia’s going to all this trouble -- surely she has better things to do?
Celestia responds by hugging you closer, pulling your head even further in between her breasts. “Better things to do..? You need me right now,” she whispers. “And look.. you need healing.” Celestia reaches behind her back and unclasps her bra, letting her tits free.
She tenderly pulls you up and plants a slow kiss on your lips. You’re not sure how to respond, and simply let out a quiet gasp -- but Celestia has something in mind for you. Celestia shifts onto the bed some more, and her hands and wings slowly guide you down to her quickly erecting, pink nipple.
Before you can question what she’s doing, you feel her begin stroking the back of your head once again, and slowly, you are guided right onto her nipple, which brushes past your lips and, to your surprise, leaks a droplet of milk onto your tongue.
You are unprepared for how it tastes. Like vanilla -- warm and creamy, as well, like fresh… well, milk. Celestia lets out a small moan of pleasure as you suck once, a spurt of heavenly milk trickling out. Your mouth is pressed against her wide areola and soft, immense breast as you begin to suckle -- soon enough your mouth is filled with (you assume) golden-white, creamy, vanilla-flavoured milk, and you soon have to gulp it down. You feel hungrier the more you dwell on the subject.
Celestia has a faint blush on her face, and gently cradles your head, wrapping her wings around you tighter. She pulls the red velvet duvet up over the two of you, and before you drift off to sleep -- rather comfortable, with the breast milk, the warmth, the soft stroking and the motherly Celestia and all -- you feel your wounds begin to repair themselves, very rapidly compared to your usual rate. All without any scabs forming, your skin seals itself once again, grazes are fixed and bruises fade. You shift your leg up, hooked around Celestia’s wide, motherly hips, and you hold onto her, still suckling.
“Sleep now, little one~” Celestia sighs with pleasure before you fall into a deep, pleasant slumber…
Estis malfaliĉan tagon por vi.
En la vespero, vi revenas al la kastelon en Kanterloto, lamante tre iomete. La oranĝa lumo de la suno intensas ĉi tie supre – verŝajne estas la maniero, ke Celestio ŝatas ĝin.
La fakto estas, vi estas la solan homon en la planedo Gaio. Kaj sekve, la loĝantoj de Ekvestrio, la nacio de homa poneoj kaj magia, ne kutimas vidi homon. Fakte, ili malamas ĝin.
Eĉ en la justa ĉefurbo de Kanterloto, vi rutine ĵetatas insultojn – kaj kelkfoje pli fizikaj aĵoj estas ĵetata al vin. Ĉefe estas el la poneojn de mondumo, sed estas bonan malmulton, kiu amas nenion pli ol difuzi kio ajn, ke ĉagrenas ilin, al vin, la homo – vi estas tolerata, sed tio ne intencas, ke estas civila.
Sed nun vi bezonas reveni al al kastelon. Ĉar vi estas la solan humon, vi unikas, kaj do la du regnestroj de la nacio decidas permesi vin, loĝi kun ilin. Dum vi vojaĝas trans la kortegon, vi sentas unu aŭ du de la gardoj okulumi vin, post daŭrigas siajn stoikajn postentojn, kio vi rigardas en ilian direkton.
Ignorante tion, vi vojaĝas al la manĝoĉambron de la du reĝidionoj. Vi scias la horaro de Celestio sufiĉe bone scii, ke ŝi ne estos en tien ĝuste nun, kaj Luno preparas por siajn ĉiunoktajn reĝajn devojn. Vi havas la ĉambron al vi mem.
Vi malforte ridetas al vi mem – sentas kiel kuirejon kaj matenmanĝoĉambron anstataŭ granda manĝejo. Vi vidas kafaparaton, duonplena kaj ankoraŭ varma. Verŝante sian iun, kaj trinkante, dum vi apogas kontraŭ la kuriejstablon, vi sentas malmulte pli bonan – estis malfaliĉan tagon por vi, kaj vi bezonas minimume kafo, antaŭ vi faras ĝin denove morgaŭ. Kaj oni povas paroli, kio ili ŝatas pri Ekvestrion, sed ili certe scias sian kafon, vi pensas al sin.
Subite, vi aŭdas trankvilan paŝon al via maldekstra. Vi rigardas, kaj vidas nenion.
Tiam vi palpi molan paron de manoj en viajn ŝultrojn, kaj detenas. Mola, afabla ektremo fluas tra vian korpon, dum vi milde metas vian manon on unu de la manoj en viajn ŝultrojn.
“Mia kara humo... ĉu vi fartas bone?” venas la trankvilan, zorgantan voĉon de la suna reĝidino, ŝiaj alabastraj manoj laŭirante malsupre plue dum ŝi malrapide tiras vin en supraĵan brakumon. Celestio ĉiam zorgi pri vin ekde tiam vi venis, kaj ŝi evidente estas la plej zorgeman ulon ke vi renkontis kiam vi venis. Luno estis agrabla al vin ankaŭ, certe, kaj kiel estis la du alta alikornulojn, kaj kiel estis la kvin plej korligitajn amikojn de Krepuska.
Sed vi suspiras kaj mencias, ke ne, vi ne estas tre bone. Vi prilaboras priskribi, kio okazis ĉi-tago, kiam vi foris – kaj kvankam vi ne povas vidi vizaĝon de Celestio, vi povas palpi, ke ŝi estas malvieta kaj koncerna pri vin.
“Mi komprenas...” ŝi diras.
Ŝi delikate turnas vin por ke vi vidas ŝin, kaj ŝi vidas malsupre en vian visaĝon. Ŝia vizaĝo hipnotigas – ŝia dolĉaj, nigra-kovataj rozkoloraj okuloj, alabastra haŭto, dolĉa buŝumo kaj lipoj ĉiuj servas krei vizaĝon, ke vi vidus en eterne. Ŝia kolhararo falas malsupren ŝian deksteran ŝultro kaj fluas al ŝian deksteron – vi cerne ne komprenas, kiom kolhararoj de ŝi kaj Luno funkcias, kaj ŝajnas, nek ili.
Sed kio ricevas vian atenton estas ŝiajn gigantajn mamojn, ĉar ŝi surportas malaltan-tranĉon, milde malkaŝan robon. Ĉar ŝi estas miriga sep futoj kaj kvin coloj granda, via kapo preskaŭ lokas kun ŝan nivelon de ŝiaj mamoj. Ŝia taso-grandeco, kiu ŝi diris antaŭe, estas ion tiel 35KK, kiu estus terure malfirma kaj potenciale korpo-degrada en homan inon, sed en Celestio, ŝiaj mamoj estas mirinde agada, firma sed mola kaj agita – ili aperis proporcia, ankoraŭ, ĉar ŝi estas tiel granda, sed ili, malgraŭe, nepre estas multe pli granda ol vian kapon.
Tio, certe, estas pro ŝian ponean fizilogion – en kio brustaj muskoloj estas pli forta, kaj kiel estas la spino – trajto, ke ŝi dividas kin ĉiuj ĉevalinoj, kio supozeble estas, kial estas tiom da granda-mama ĉevalinoj en ĉi lando.
Celestio vidas malsupren al vin por momenton, ŝiaj manoj laŭirante supre al vian okcipiton kaj malsupre vian dekstran ŝultron. Ŝiaj flugiloj sternas ankaŭ – mola, granda, sed forta alabastra-plumaj flugiloj, streĉante al ĉirkaŭ ses metroj en longo.
“Mi precize scias, kio vi bezonas, mia humo,” ŝi fine diras.
Antaŭ vi povas dubi, kio ŝi faros, Celestio delikate tiras vin antaŭa en korligitan, komfortan brakumon – precipe komforta, ĉar via kapo nun estas inter ŝiajn nekredeblajn mamojn. Ili modli ĉirkaŭ vin, kaj nun, via vizio estas nur puran, molan, mamojn. Vi palpas ŝiajn brakojn, dum ili volvas vian dorson, nek ŝiaj flugiloj, tenante vin tie. Vi povas senti, ke Celestio ridetas, iel, kaj vi ne povas halti sin, el metante viajn brakojn ĉirkaŭ ŝia tailo etete, kaj senteme brakumas al ŝin, via nazo tuŝante ŝian bruston mem.
Vi aŭdas al ŝian trankvilan spiradon kaj malrapida, forta pulson por tuta minuto, antaŭ ŝi delikate eltiras, foriri via kapo palpante milde malvarma, kaj vi volante pli.
“Mi pensas, kara mia, ke vi devas dormi kun min ĉi-nokte. Mi flegos la vundojn,” ŝi diras, ridetante, dum ŝi delikate, malrapide frotas manon trans unu de la pli abismaj grataĵoj en via brako, dum ŝi daŭre ĉirkaŭbrakas vin.
Vi kapjesas, kaj vi vidas kornon de Celestio ardas ora kun ŝian magion.
Subite, vi kaj ŝi estas en ŝian dormoĉambron. La ĉambro estas granda kaj varma, kun grandaj fenestroj, pentraĵo tie kaj tie, ora kaĝo (intencita por dombesto-fenikso de Celestio, kiu momente estas tie kaj dormata, lia beko refaldinta sur lian flugilon), interalie, sed la plejparto de ĉiuj, la granda cirkla lito, kun ruĝaj littukoj kaj veluro, kaj granda alkuro de kusenoj ĉe unu fino.
Celestio ridetas kaj ellasas vin de la brakumon. “Mi petas, ja sentu libera malvesti... mi promesas, ke mi ne spektos, se ĝi estas kio vi anksias pri,” ŝi diras mokaĵe. Ŝi fermas kaj fermiĝas la pordon malantaŭ vin kun magio, dum ŝi malrapidiras malantaŭ vestegon. Vi vidas ŝian silueton trans ĝin, dum vi delikate dementas vian ĉemizon kaj pantalonon, senvestigante al vian subveston.
Vi prove sitiĝas en la eĝo de la ruĝa, velura lito, kaj vi permesas sin ekvidon en direkto de Celestio. Vi povas vidi ŝian silueton – ŝi nudas, kaj surmetas ion. Vi certe ne povas vidi, kio ĝi estas trans la kurteno, sed vi supozas, ke estas ekscitveston.
Ŝi elvenas, portante oran kaj arĝentan ekscitveston, inklusive ĝartero kaj ŝtrumpoj. La kreaĵo sajnas farita de ajnan silkon – sed ne gravas al vi. Ŝiaj mamoj puŝis supren en grandan, alabastran, skuan delkotaĵon, ŝiaj bonformitaj koksoj kaj maĵoraj flankoj agrable montrinte per la ĝarteron kaj kalsonon. Vi ne povas rezisti vangruĝante iom – vi neniam vidis Celestion, portante tiel malmulta antaŭ – kaj vi neniam pensis, ke vi vidos ŝin, sen la ikonan tiaron.
Celestio varme ridetas al vin, kaj kuŝas en la liton. Ŝia maldetra flugilo diluas, forta kaj kareseme-pluma, en la liton, kaj ŝi vidas al vin, tiam signodonas vin veni.
Vi sentas tre sinĝena, dum vi suprenrampas al Celestio – vi ne scias precize kial, ĉar la sola aĵo, ke spektas la du de vin, estas la fenikson.
Sed viaj zorgoj malaperas, kiam delikata paro de brakoj kaj dolĉaj flugiloj, volvante vin kaj tirante vin antaŭe. Vi rapide ekkonscias, ke via kapo ankoraŭfoje estas inter la masegajn kusanajn mamojn, kaj vi, senintence, kviete, kaj nun dampe, aŭdigas.
Celestio subridas, dum ŝi tiras vin pli korligita, suspirante, dum vi fore kuŝiĝetas en ŝian delkotaĵon. Evidente, ŝi grande ĝuas. Vi sentas multe pli bona, kaj do vi prove metas brakon ĉirkaŭ ŝia tailo – kaj via mano akomodiĝas en unu de ŝiajn molajn, ŝanĝeblajn flankojn.
Vi povas palpi Celestion, dum ŝi delikate karesas vian kapon, kaj ŝi ŝanĝas vian pozicion, nun ekkuŝante en ŝian flankon. Via kapo nun ripozas en ŝian maldrekstran mamon, kaj ĝi estas la plej molan, komfortan kusenon, ke vi povas pensi de. Vi suspiras, kaj vi trankvile demandas, kial Celestio faras ĝin – ĉu ŝi havas pli bonajn aĵojn, fari?
Celestio respondas per brakumante vin pli korligita, tirante vian kapon eĉ pli for a inter ŝiajn mamojn. “Pli bonajn aĵojn, fari..? Vi bezonas min ĝuste nun,” ŝi suspiras. “Kaj sciu... vi bezonas resanigon.” Celestio metas post ŝian dorson, kaj malfiksas ŝian mamzonon, liberante ŝiajn mamojn.
Ŝi tenere levas vin kaj malrapide kisas vin en la lipojn. Vi ne scias, kiom vi reagas, kaj simple kviete spiregas – sed Celestio havas ideon por vi. Celestio movas en la liton, kaj ŝiaj manoj kaj flugiloj malrapide gvidas vin malsupren al ŝia rapide-erektiĝa, rozkolora cico.
Antaŭ vi povas dubi ŝiajn motivojn, vi palpas ŝin, dum ŝi komencas karesi vian okcipition ree, kaj malrapide, ŝi gvidas vin al ŝian cicon, kio balaas kure viajn lipojn kaj, surprize, likas guteton de lakto en via lango.
Vi ne preparas por ĝian guston. Kiel vanilo – varma kaj krema, antaŭe, kiel freŝa... ja, lakto. Celestio ete gemas, dum vi unufoje suĉas, spruco de ĉiela lakto elgutante. Via buŝo estas premita kontra ŝian larĝan areolon kaj molan, gigantan mamon, dum vi komencas suĉi – tre baldaŭ via buŝo estas plenigita kun (kio vi supozas) orkola-blankan, kreman, vanilo-gustan lakton, kaj vi baldaŭ devas gluti. Vi sentas pli malsata ju pli vi pensas pli pri la temon.
Celestio havas feblan ruĝiĝon en ŝia vizaĝo, kaj lulas vian kapon, faldante ŝiajn flugilojn ĉirkaŭ vin pli firme. Ŝi elterigas la ruĝan veluran peplomon sur la du de vi, kaj antaŭ vi komencas dormi – relative komforta, kun la mamlakto, la varmo, la dolĉa karesiĝo kaj la patrina Celestio kaj tiel plu – vi palpas viajn vundojn, dum ili komencas kuraci sin, pli rapide komparis kun vian kultiman rapidon. Ĉiuj sen ajna skabioj formante, via haŭto ankoraŭfoje sigelas sin, grataĵoj estas fiksa, kaj kontuzoj paliĝas. Vi moviĝas vian kruron supren, kroĉas ĉirkaŭ larĝajn, patrinajn koksojn de Celestio, kaj vi tenas al ŝin, ankoraŭ suĉante.
“Dormu nun, eta unuo~” Celestio suspiras kun plezuro, antaŭ vi falas al profundan, agrablan dormeton...
