"Sometimes being afraid can stop you from doing something that you love. But hiding behind these fears means you're only hiding from your true self. It's much better to face those fears so you can shine and be the best pony you can possibly be."
As she wrote her last few lines, Fluttershy could see a small purple bird flying right towards her. Smiling, she sang along to the little tune the bird was greeting her with, before turning her attention back to the passage in the book she had just finished, the crayon still on top of it, where she had dropped it moments earlier.
"Today was certainly eventful, wasn't it Angel? Singing in front of all those ponies... I never thought I had it in me." Angel only frowned at her.
"Well, maybe not in FRONT of those ponies, but it's a start, right?" Fluttershy continued. This time the bunny nodded before hopping away, off to find some carrots she mused. Still, she couldn't help but feel some gratitude towards him, after all, without him there to help Rarity convince me, I would never have said yes!
"Hey Fluttershy, I uh..." Before the voice could say anything else though, it was interrupted by a shriek and in an instant, Fluttershy was hovering an inch above the ground staring right at the suprise entry, who turned out to be no-one else but Rainbow Dash. With a blush, she landed her hooves back on the stage.
Rainbow Dash meanwhile ran her hoof through her prisma mane, a small grin on her muzzle. Still, Fluttershy couldn't help but feel something was off. Rainbow wasn't exactly her usual self, she figured.
"Hehe, sorry about sneaking up on ya, guess I should know better huh." Rainbow stopped chuckling and frowned instead, before looking back up straight at her.
"So... I uh, what I wanted to say was... uh. hm" Shifting her gaze back at the floor, Fluttershy could almost swear she heard her friend mumble something to herself under her breath. Her mind seemingly made up, Rainbow looked back up, straight into her eyes, a sense of determination clearly visible.
"I just wanted to say that... I'm really proud of you Flutters. You know, for singing. In front of us. I just... I know that you're not... the best in front of ponies, but you really did it, y'know? I guess I just wanted to let you know that." Rainbow finished with a hint on her face, before lowering her gaze to the floor and adding "Aaand you're a really great singer."
Dumbfounded by the sudden praise, Fluttershy could only stare at her best friend. Was that a hint of a blush on her cheeks?
"Anyway, uh yeah. I gotta go. Bye Flutters!" And she was gone, just when she had finally found her voice again. "Thanks Rainbo...w, uh, bye? Wait!" she stammered out.
A warm feeling enveloped her chest at that moment. Was it pride? No, it was... different. But Fluttershy pushed the feeling aside. "huh", she thought to herself as she gazed up at the sky,"guess I'm not the only pony who has some fears to conquer." The hint of a smile starting to appear on her muzzle.
De avonden vind ik persoonlijk een redelijk saai boek. Het boek heeft maar weinig leuke dingen en het is erg cynisch. Het toont een beeld van het leven waar ik me persoonlijk absoluut niet kan vinden, een kant waarbij constant gezeurd wordt zonder iets te veranderen en waarbij alles zo negatief mogelijk wordt voorgesteld. Het boek leest ook niet zo vlot en heeft vaak een vreemde woordkeuze. Er is ook zo goed als geen actie in te bespeuren. Het hele boek lang werd er eigenlijk niks nieuws verteld. Het volgt steeds deezelfde verhaallijn. We zien een normale dag uit het leven van hoofdpersonage Frits, 's avonds gaat hij weg en 's nachts heeft hij een rare droom. Deze vorm van herhaling zonder actie of zonder een nieuwe factor in te brengen zorgen al snel voor verveling en maken het verhaal ook heel voorspelbaar. Dit heeft als gevolg dat je het boek snel beu wordt. Het is ook bizar en ondanks dat het verhaal een normaal leven beschrijft slaagt het er in om ongeloofwaardig te zijn. Het absolute cynisme en negatieve gaan zo ver dat ik niet lang in het boek kan inleven. Ook de zinnen hadden een vreemde, vaak te lange opbouw. Al deze dingen zorgen ervoor dat dit boek uitlezen niet gemakkelijk was, terwijl je meestal boeken leest om er te kunnen van genieten. Maar de doodsteek is dat je met geen enkel van de personages kunt verbinden. Dit heeft tot gevolg dat de personages je niets kunnen uitmaken, en wat er ook met hen gebeurt kan de lezer niks schelen. Dit is altijd gevaarlijk voor een verhaal, want dan is het ook moeilijk om een lezer te kunnen behouden. Persoonlijk heb ik na dit boek geen zin meer om nog iets van Reve te lezen. Dit terzijde geeft het boek wel een goed inzicht in de gedachten van een sterk verbitterd persoon. Dit komt dan ook uit het echte leven van Gerard Reve, van wie het leven niet makkelijk was in een periode waar homoseksualiteit nog niet aanvaard was. Met dit in gedachten is het niet zo verwonderend hoe negatief het boek is. Ook het einde is sterk teleurstellen. Het boek eindigt zoals het begint. Er is geen actie, geen climax, maar het eindigt zonder dat er ook maar iets belangrijks veranderd is. Dit zorgt er weer voor dat het lezen van dit boek zo nutteloos aanvoelt.
Tot slot: als je dit boek wilt uitlezen moet je echt op je lip bijten om er doorheen te raken. Het cynische ligt er zo dik op dat je het bijna kunt aanraken en er is zo goed als geen evolutie in de personages die al van bij het begin niet interressant zijn. Ik zou dit boek dan ook persoonlijk niet aanraden.
